การพยาบาลทารกแรกเกิด

การพยาบาลทารกแรกเกิด (อังกฤษ: Neonatal nursing) คือการปฏิบัติการพยาบาลสำหรับการดูแลทารกแรกเกิด โดยในบางประเทศอาจแบ่งการดูแลออกเป็นการพยาบาลทารกแรกเกิดที่ต่างกันสี่ระดับ 

การพยาบาลทารกแรกเกิด (อังกฤษ: Neonatal nursing) คือการปฏิบัติการพยาบาลสำหรับการดูแลทารกแรกเกิด โดยในบางประเทศอาจแบ่งการดูแลออกเป็นการพยาบาลทารกแรกเกิดที่ต่างกันสี่ระดับ ได้แก่: ระดับแรก – การดูแลสุขภาพทารกแรกเกิด, ระดับที่สอง – การดูแลทารกแรกคลอดก่อนกำหนดหรือทารกผู้ป่วย, ระดับที่สาม – การดูแลทารกที่ไม่สามารถใช้การรักษาในระดับที่สองและจำเป็นต้องอาศัยเทคโนโลยีขั้นสูงในการช่วยชีวิต โดยเป็นทางเลือกสำหรับฝ่ายพยาบาลทารกแรกเกิดในห้องไอซียู (ICU) สำหรับทารกแรกเกิดที่มีสุขภาพไม่ดีหรือทารกแรกคลอดก่อนกำหนด[1] และระดับที่สี่ – รวมทักษะทั้งหมดของระดับที่สาม แต่เกี่ยวกับการดูแลทารกแรกเกิดที่วิกฤตและซับซ้อนกว่า เช่นเกี่ยวข้องกับการผ่าตัดหัวใจพิการแต่กำเนิด[2]

คุณสมบัติและความต้องการ

คุณสมบัติในการศึกษาวิชาการพยาบาลทารกแรกเกิดจะแตกต่างกันไปตามแต่ละท้องที่ ซึ่งโรงพยาบาลส่วนใหญ่ต่างต้องการพยาบาลที่สำเร็จการศึกษาและสำเร็จหลักสูตร พยาบาลวิชาชีพ (Registered Nurse) และต้องได้รับการรับรองคุณวุฒิ พยาบาลศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Science in Nursing) หรือ พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต (Masters of Science in Nursing)[3] โดยส่วนใหญ่ต้องการผู้มีประสบการณ์ในการทำงานในสถานพยาบาลอย่างน้อยสามปีตามที่โรงพยาบาลได้กำหนดไว้ ซึ่งต้องการใบรับรองด้านการช่วยชีวิตทารกแรกเกิด (Neonatal Resuscitation Provider) และหรือใบรับรองพยาบาลอภิบาลแรกเกิด (Neonatal Intensive Care Nursing) หรือผู้ประกอบการพยาบาลทารกแรกเกิด (Neonatal Nurse Practitioner) โดยอาจต้องมีใบรับรองเหล่านี้ นอกจากต้องเป็นพยาบาลเชี่ยวชาญหรือได้รับการรับรองพยาบาลวิชาชีพ สำหรับผุ้ประสงค์ที่จะทำงานด้านนี้โรงพยาบาลบางแห่งยังต้องการยืนยันการแสดงความสามารถและภาวะผู้นำในการปฏิบัติการ คุณสมบัติที่สำคัญประกอบด้วยความสามารถในการจัดหายา, ความรู้อื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการดูแลผู้ป่วย, การทำให้ฟื้นจากอาการหัวใจหยุดเต้นหรือปอดหยุดทำงาน และการคำนวณทางคณิตศาสตร์ ตลอดจนความรู้ความสามารถในการใช้เครื่องมืออุปกรณ์ต่าง ๆ